ਤਲਾਕ (ਕਵਿਤਾ)

ਸ਼ਕਲ ਅਕਲ ਹੁਨਰ ਪੜਾਈ ਕੱਦ ਕਾਠ
ਹੈਸੀਅਤ ਗ੍ਹਿ ਸ਼ੁਭ ਲਗਨ ਤੇ
ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀ ਕੀ ਕੁੱਝ ਦੇ
ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਦੇ ਨੇ ਸੰਯੋਗ
ਇਹ ਜੋ ਹੱਥੀਂ ਸਹੇੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ
ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀ ਲੱਗਦਾ
ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਕਦ ਸਾਡੇ ਲਈ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੇ ਰੋਗ
ਜਦੋ ਨਿਕਲਦੇ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ
ਮਾੜੇ ਅਤਿ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਅ
ਅੱਥਰੂ ਬਣ ਬਣ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਸਾਰੇ ਸਭ ਦੇ ਚਾਅ
ਜਦੋ ਆਸ ਮੁਤਾਬਿਕ
ਨਹੀ ਹੁੰਦੇ ਪੂਰੇ
ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਅਧੂਰੇ
ਵੇਖੇ ਮਨ ਜੋ ਸੁਪਨੇ
ਸੱਸ ਦਾ ਗੱਲ ਗੱਲ `ਤੇ ਸਮਝਾਉਣਾ
ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਟੋਕ ਟਕਾਈ ਲੱਗਦਾ
ਜੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਨਾ ਨੱਚੇ
ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਦਾਈ ਲੱਗਦਾ
ਜੇ ਬਣ ਜਾਏ ਜ਼ੋਰੂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ
ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਈ ਲੱਗ ਕਹਾਵੇ
ਸੁਣ ਸੁਣ ਸ਼ਕਾਇਤਾਂ ਬੇਗਮ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ
ਬੰਦਾ ਭਲਾ ਹੁਣ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇ
ਕਿਸਦੀ ਸੁਣੇ ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਮੰਨੇ
ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ
ਮਾਂਵਾਂ ਵੀ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹੋ ਪੜਾਵਣ
ਰੋਟੀ ਕਰੋ ਅੱਡ ਇਹੋ ਸਮਝਾਵਣ
ਨਹੀ ਜੇ ਮੰਨਦਾ ਆ ਬੈਠ ਤੂੰ ਪੇਕੇ
ਇਹੋ ਜਿਹਿਆਂ ਜੇ ਮੱਥੇ ਨਾ ਟੇਕੇ
ਪਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੋੜੋ ਨਾ
ਨਿੰਬੂ ਵਾਂਗ ਨਚੋੜੋ ਨਾ
ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇ
ਝੱਟ ਪਟ ਦੇਵੋ ਤਲਾਕ ਨਾ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਾਵਾਂ ਦੀ
ਕਰੋ ਕਦਰ ਕਰੋ ਖਾਕ ਨਾ
ਹੱਸਦੇ ਰਹੋ ਵੱਸਦੇ ਰਹੋ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਲ਼ ਦੱਸਦੇ ਰਹੋ
 

ਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਪੰਨੂ
ਮੋ – 95013 92150