200 ਗੋਲੀਆਂ ਨਿੱਤ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਕੇਵਲ 15 ਦਿਨਾਂ ‘ਚ ਛੁਡਵਾਇਆ ਨਸ਼ਾ

ਬਠਿੰਡਾ, 10 ਅਗਸਤ (ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੱਸੀ, ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਕੈਂਥ)- ਮੈਕਸ ਸੁਪਰਸਪੇੈਸ਼ਲਿਟੀ ਹਸਪਤਾਲ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿੱਚ ਸਾਇਕੈਟਰੀ ਡਾ. ਸਤੀਸ਼ ਥਾਪਰ ਨੇ  ਅਨੋਖੇ ਕੇਸ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਕੇ ਮੇੈਡੀਕਲ ਹਿਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦਰਜ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ 15 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਲਪੀਡੈਮ ਦੀ 200 ਗੋਲੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਕਰਕੇ ਗੋਲੀਆਂ ਖਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਵਾਇਆ। ਇਹ ਮੈਡਿਕਲ ਹਿਸਟਰੀ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਅਤੇ ਅਜੂਬਾ ਕੇਸ ਹੈ, ਜਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਾਊਥ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੇਸ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਨਿੱਤ 100 ਜੋਲਪੀ ਡੇਮ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋਕਿ ਇਲਾਜ ਉਪਰੰਤ ਠੀਕ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੂਜਾ ਕੇਸ ਏਮਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਰੀਜ 30 ਨਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨਿੱਤ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਰੀਜ ਦੀ ਰਜਾਮੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਲਾਜ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਡਾ. ਸਤੀਸ਼ ਥਾਪਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਰਲਡ ਮੇਡੀਕਲ ਹਿਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਰੀਜ 15 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿੱਤ ਜੋਲਪੀ ਡੇਮ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੋਇਆ ਹੋ।
ਮੈਕਸ ਸੁਪਰਸਪੇਸ਼ਲਿਟੀ ਹਸਪਤਾਲ  ਦੇ ਜੀਐਮ ਆਪਰੇਸ਼ਨਸ ਸੁਨੀਲ ਮੇਹਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 200 ਜੋਲਪੀ ਡੇਮ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ ਨੂੰ ਸਿਰਫ 15 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੋਲੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਡਾ. ਸਤੀਸ਼ ਥਾਪਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅਚੀਵਮੇਂਟ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮੈਕਸ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਮਕਾ ਬੁੱਕ ਆਫ ਦਿ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਡਾ. ਥਾਪਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅੰਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਵੀ ਮੇਡੀਕਲ ਹਿਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਜੋਲਪੀ ਡੈਮ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ 15 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੇਸ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਇੰਨੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਜੋਲਪੀਡੈਮ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕੇਸ ਦੀ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਇਲਾਜ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਹ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਦੌਰਾਨ ਮੈਕਸ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਡਾ. ਸਤੀਸ਼ ਥਾਪਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਰੀਜ ਨੂੰ 15 ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਆਈਸੀਯੂ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਾਲ ਦਵਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਡਾ. ਥਾਪਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਰੀਜ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਰੀਰਕ, ਰਕਤ ਜਾਂਚ, ਈਸੀਜੀ, ਏਕਸ-ਰੇ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।  ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੁਸਤੈਦ ਅਤੇ ਸਤਰਕ ਆਈਸੀਯੂ ਟੀਮ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮਰੀਜ ਦਾ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਇਲਾਜ ਸਿਰਫ 15 ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਮਰੀਜ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਮਿਰਗੀ ਦਾ ਦੌਰਾ ਆਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।, ਬਸ ਉਸਨੂੰ ਸਾਈਕੈਟਰੀ ਇਲਨੈਸ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਸੋਸ਼ਲ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਲਈ ਮਰੀਜ ਨੂੰ ਸਾਈਕੋਥੈਰੇਪੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮਰੀਜ ਇੱਕ ਨਾਰਮਲ ਇੰਸਾਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਤੀਤ ਕਰੇਗਾ।

17 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਏਫੀਡਰਿਨ ਗੋਲੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ

ਡਾ. ਸਤੀਸ਼ ਥਾਪਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਕਤ ਮਰੀਜ ਰਮੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ  (ਕਾਲਪਨਿਕ ਨਾਮ) ਨੇ ਆਪਣੀ 17 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅੱਵਲ ਆਉਣ ਲਈ ਏਫੀਡਰਿਨ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਏ ਅਤੇ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ਪੜ ਸਕੇ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅੱਛਾ ਲਗਾ, ਉਸਦਾ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵੀ ਲੱਗਣ ਲਗਾ। ਉਸਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅੱਵਲ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਪੜਾਈ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਤਰਕ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਜਿਆਦਾ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ, ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਘੰਟੇ ਬਾਦ 4 ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਗੋਲਿਆ ਪੰਜ ਵਲੋਂ ਛੇ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਲੈਣ ਲਗਾ। ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਕਰੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਦਿ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨੀਂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੋਪੈਨੋਲੋਲ ਗੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਬੇਚੈਨੀ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਉਸਨੇ ਉਕਤ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੋਗੁਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਗਾਮੀ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਲੇਕਸ਼ਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਏਫੀਡਰਿਨ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਲ ਸਵਰੂਪ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਉਠ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਪੁੱਜਣ ਲਗਾ। ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪੁੱਜਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੀਅਰ ਵੱਲੋਂ ਡਾਂਟ ਅਤੇ ਬੇਇਜਤੀ ਦਾ ਸਾਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਸੰਨ 2005 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਜੋਲਪੀਡੈਮ ਨਾਮ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਕਿ ਇਹ ਗੋਲੀ ਉਹਨੂੰ ਨੀਂਦ ਦਿਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਆਦਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਫਲ ਸਵਰੂਪ ਉਸਨੇ ਜੋਲਪੀਡੇਮ ਗੋਲੀ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਲਗਾ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਨੇ ਜੋਲਪੀਡੈਮ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਧਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਨੀਂਦ ਲਈ 3-4 ਗੋਲੀਆਂ ਲੈਣ ਲਗਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋਲਪੀਡੈਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ। ਇਸਤੋਂ ਉਸਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੋਲੀਆਂ ਲੈਣ ਲਗਾ। ਸਾਲ 2012 ਤੱਕ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਧਕੇ 200 ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ 30 ਗੋਲੀਆਂ ਸਵੇਰੇ ਲੈ ਕੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, 30 ਗੋਲੀਆਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੈਂਦਾ, 30 ਗੋਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਲਈ ਉਹਨੂੰ 110 ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਾਤਰਾ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਰਗੀ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਂਦਾ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁਜਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਲਾਜ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਜੁਟਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਹਾਰ ਮੰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਚਾਰ ਵਾਰ ਸਾਈਕੈਰਟਿਕਸ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਅੰਤ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਬਰਨ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਮੈਕਸ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਡਾਕਟਰ ਥਾਪਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।